[Admin]

DANIŞTAY
İDARİ DAVA GENEL KURULU
ESAS NO.1998/77
KARAR NO1999/954



>  RE'SEN EMEKLİLİĞİN İPTALİ
>  YARGI KARARIYLA EMEKLİLİK KARARININ İPTALİ
>  YOLLUK BEDELLERİNİN ÖDENMESİ
>  2709 S. 1982 ANAYASASI [ Madde 11 ]
>  2709 S. 1982 ANAYASASI [ Madde 115 ]
>  2709 S. 1982 ANAYASASI [ Madde 124 ]
>  6245 S. HARCIRAH KANUNU [ Madde 10 ]



"İçtihat Metni"
İstemin Özeti : Re'sen emekliye sevk işlemleri yargı kararıyla iptal edilenlerin tekrar eski görevlerine dönmeleri halinde, ikamet mahalli ile görev mahalli arası yolluklarının ödenmeyeceği konusunda düzenleme getiren 2.8. 1994 günlü. 13590 sayılı Genel Yazının 1. maddesinin iptali ve bu genel yazı nedeniyle davacıya ödenmeyen yolluğun yasal faiziyle birlikte ödenmesine hükmedilmesi istemiyle acılan dava sonucunda Danıştay Beşinci Dairesi 10.11.1997 günlü E:1995/3357. K:1997/2484 sayılı kararla; Anayasanın 11. maddesinin 2. fıkrası, 115. maddesinin 1. fıkrası ve 124. maddesinin 1. fıkrası ile kanun, tüzük ve daha alt hukuk kuralları arasındaki hiyerarşinin ortaya konduğu, buna göre alt hukuk kuralları olan genelge ve yönetmeliklerin tüzük, kanun ve Anayasaya aykırı hükümler taşımaması gerektiği, aksi takdirde üst norma aykırılığı söz konusu olan alt normun hukuksal dayanağının bulunduğundan sözedilemeyeceği, davacının başmüfettiş olarak görev yapmakta iken 19.8.1993 tarihinde re'sen emekliye sevk edildiği, emeklilikte ikamet edeceği yer olarak ...'ı göstermesi üzerine 6245 sayılı harcırah Kanununun 10/2. maddesi uyarınca ....... arası yolluğunun ödendiği, bu arada re'sen emekliye sevk işleminin idare mahkemesince iptal edilmesi üzerine 6.7.1994 günlü olurla görevine iade edildiği ve 11.7.1994 tarihinde görevine başladığı, göreve başladıktan sonra harcırah beyannamesini düzenleyerek davalı idareye verdiği, ancak talebinin genel müdürlüğün 2.8.1994 günlü genel yazının 1. maddesinden bahisle reddi üzerine bakılan davayı açtığının anlaşıldığı 6245 sayılı harcırah Kanununun 10. maddesinin 2. fıkrasında, emekliye sevk edilenlere Türkiye dahilinde ikamet edecekleri yere kadar ve yalnız bir defaya mahsus olmak üzere yolluk ödeneceği hükme bağlanmış olmakla birlikte, aynı maddenin birinci fıkrasında da yurt içinde sürekli bir göreve yeniden atananlara yolluk ödeneceğinin öngörülmesi karşısında, ödenecek yolluğun bu kanunun genel esprisi içinde ele alınarak tesbit edilmesi gerektiği, kanunun yolluk ödenmesinde, yapılan harcamaların karşılanması amacını güttüğü, diğer bir anlatımla, yolluğun yapılan gerçek giderin karşılığı olmasına yönelik düzenleme getirdiği, olayda re'sen emekliye şevki üzerine anılan maddenin ikinci fıkrası uyarınca Türkiye içinde oturacağı yere kadar yolluğunu alan davacının, hakkında tesis edilen emekliye sevk işleminin idare mahkemesince iptali üzerine yeniden eski görevine döndürülmüş olması karşısında, konumunun, maddenin ikinci fıkrası kapsamından çıkarak birinci fıkra kapsamına girdiği, davacının emekliye şevkine ilişkin işlemin iptaline dair karar, emeklilik işlemi hiç tesis edilmemiş gibi ilgiliyi eski durumuna geri getirmekte ise de hukuka aykırı işlemden doğan sonuçların da giderilmesi diğer bir deyişle ilgilinin iptal kararının zorunlu bir sonucu olarak eski görev yerine harcırah Kanunu hükümlerine göre hakettiği yollukları ödenerek döndürülmesi gerektiği, öte yandan davacının, emekli olduktan sonra yerleştiği ...'dan iptal kararı üzerine ayrılarak ...'a gitmiş olması karşısında, olayda Kanunun aradığı gerçek harcama yapma koşulunun da gerçekleştiği, bu durumda, yargı kararları ile emeklilik işlemleri iptal edilenlerin eski görev yerlerine dönüşlerinde yolluk ödenmeyeceği yolunda düzenleme getiren genel yazıda hukuka uyarlık bulunmadığından, davacıya harcırah Kanunu hükümlerine göre hak ettiği yolluğun ödenmesi gerektiği gerekçesiyle dava konusu edilen 2.8.1994 günlü 13590 sayılı genel yazının 1. maddesinin iptaline, davacının hak ettiği yolluğun dava tarihinden itibaren işletilecek yasal faiziyle birlikte ödenmesine karar verilmiştir.

Davalı idare, dairenin harcamanın gerçekten yapılıp yapılmadığını araştırmadan eksik inceleme ile hukuka aykırı karar verdiğini belirterek Danıştay Beşinci Daire kararını temyiz etmekte ve bozulmasını istemektedir.

Savunmanın Özeti : Savunma verilmemiştir.

Danıştay Tetkik Hakimi Emin Sınmaz'ın Düşüncesi: Temyiz isteminin reddi ile daire kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

Danıştay Savcısı Salih Er'in Düşüncesi : Temyiz dilekçesinde öne sürülen hususlar, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun 49 uncu maddesinin 1 inci fıkrasında belirtilen nedenlerden hiçbirisine uymayıp Danıştay Beşinci Dairesince verilen kararın dayandığı hukuki ve yasal nedenler karşısında anılan kararın bozulmasını gerektirir nitelikte görülmemektedir.

Açıklanan nedenlerle temyiz isteminin reddiyle daire kararının onanmasının uygun olacağı düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hüküm veren Danıştay İdari Dava Daireleri Genel Kurulunca gereği görüşüldü.

Re'sen emekliye sevk işlemleri yargı kararıyla iptal edilenlerin tekrar eski görevlerine dönmeleri halinde, ikamet mahalli ile görev mahalli arası yolluklarının ödenmeyeceği konusunda düzenleme getiren 2.8.1994 günlü 13590 sayılı Genel Yazının 1. maddesinin iptali ve bu genel yazı nedeniyle davacıya ödenmeyen yolluğun yasal faiziyle birlikte ödenmesine hükmedilmesi istemiyle açılan dava sonucunda, Danıştay Beşinci Dairesince verilen ve anılan genel yazının 1. maddesinin iptali ve hakettiği yolluğun dava tarihinden itibaren işletilecek yasal faiziyle birlikte davacıya ödenmesine ilişkin bulunan 10.11.1997 günlü. E:1995/3357, K:1997/2484 sayılı kararı, davalı idare temyiz etmekte ve bozulmasını istemektedir.

Temyiz edilen kararla ilgili dosyanın incelenmesinden; Danıştay Beşinci Dairesince verilen kararın usul ve hukuka uygun bulunduğu, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenlerinin kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte olmadığı anlaşıldığından davalı idarenin temyiz isteminin reddine, Danıştay Beşinci Dairesinin 10.11.1997 günlü, E:1995/3357, K:1997/2484 sayılı kararının onanmasına, 22.10.1999 günü oybirliği ile karar verildi.