[İçtihat]

-2
ÖZET: Aynı fiile ilişkin daha önceden verilip kesinleşen kovuşturmaya yer olmadığına dair karar
bulunduğu hâlde CMK’nın 173. maddesinin altıncı fıkrasında düzenlenen ceza muhakemesi şartı
gerçekleşmeden, sanık hakkında farklı hukuki nitelendirme yapılarak aynı fiilden dolayı kamu davası
açılması usul ve kanuna aykırılık oluşturmaktadır.
Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi
gereken uyuşmazlıklar,
1- Adana Cumhuriyet Başsavcılığınca avukat olan sanık hakkında aynı fiile ilişkin olarak yürütülen
soruşturma sonucunda 06.04.2011 tarihinde güveni kötüye kullanma suçundan kovuşturmaya yer
olmadığına karar verilmesi ve kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı suçtan zarar gören katılanlar
tarafından yapılan itirazın, merciince reddedilmesi karşısında, CMK’nın 172/2 ve 173/6. maddeleri
uyarınca sanık hakkında usulüne uygun şekilde açılmış bir kamu davası bulunup bulunmadığı,
2- Sanık hakkında usulüne uygun şekilde açılmış bir kamu davası bulunduğunun kabulü halinde,
a- Eksik inceleme ile hüküm kurulup kurulmadığı,
b-TCK’nın 168. maddesinin dördüncü fıkrasının uygulama şartlarının bulunup bulunmadığı,
Noktalarında toplanmaktadır.
1) Sanık hakkında usulüne uygun şekilde açılmış bir kamu davası bulunup bulunmadığının
değerlendirilmesinde,
İncelenen dosya kapsamından,
Katılan O.T.’nin, eşi olan katılan E.T.’yi de şikâyetçi olarak gösterdiği A. Cumhuriyet Başsavcılığına
hitaben yazmış olduğu 15.12.2010 tarihli dilekçesinde özetle, Y.P. aleyhine icra takibi başlatılması için
ortağı olduğu şirketin uzun yıllardır vekilliğini yapan sanığın bürosuna gittiğini, sanığın, Y.P.’nin da vekili
olması nedeniyle onun aleyhine icra takibi yapamayacağını söyleyerek icra takibini birlikte yürütmek
için kendisini avukat Y.E.’ye yönlendirdiğini, vekalet ücreti ve dosya masraflarını ödeyecek durumda
olmadığını söylemesi üzerine sanığın, herhangi bir taşınmazının bulunup bulunmadığını sorduğunu, eşi
E. adına kayıtlı bir daire olduğunu söylediğinde sanığın da, takip masraflarını kendisinin ödeyebileceğini,
ancak bunun karşılığında eşi E. adına kayıtlı daireyi teminat olarak istediğini, tahsilatın yapılması hâlinde
icra takibi için yapılan masraflar ve vekalet ücretini alıp daireyi devredeceğini, tahsilatın yapılamaması
hâlinde ise daireyi satıp yaptığı masrafları satış bedelinden mahsup ettikten sonra kalanını vereceğini
söylediğini, sanığa güvenerek daireyi tapuda sanığın sekreteri ve aynı zamanda baldızı olan V.Ç.’ye
devrettiklerini, ancak söz konusu dairenin kısa bir süre sonra bir başkasına satıldığını, sanığın satış
bedelinin 20.000 Lirasını vekalet ücreti olarak kendi adına avukat Y.E.’ye verdiğini, geri kalan kısmın ise
kendisine ödenmediğini belirttiği,
A. Cumhuriyet Başsavcılığınca 06.04.2011 gün ve ... sayı ile sanık hakkında, 'Her ne kadar şüpheli
hakkında müştekilerin başvurusu üzerine güveni kötüye kullanmak suçundan dolayı soruşturma yapılmış
ise de yapılan soruşturmada müştekilerin soyut iddiası dışında şüphelinin atılı suçu işlediğine dair delil
bulunmadığı' gerekçesi ile kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği,
Katılanların, sanık hakkındaki 06.04.2011 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin kararın
kaldırılması için yaptıkları itiraz başvurusunun, T. Ağır Ceza Mahkemesince 27.07.2011 gün ve ... sayı ile 'A.
Cumhuriyet Başsavcılığının vermiş olduğu kovuşturmaya yer olmadığına dair karardaki gerekçenin ayrıntılı ve
yeterli olduğu, evrak içeriğine uygun düştüğü' belirtilerek reddedildiği,
Bu kez katılanların, aynı fiile ilişkin olarak 10.02.2012 tarihli dilekçe ile Adalet Bakanlığına şikâyette
bulundukları, yapılan inceleme sonucunda sanık hakkında, Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel
Müdürlüğünün 02.07.2012 tarihli kararı ile soruşturma izni, 01.11.2012 tarihli kararı ile de kovuşturma
izni verildiği, T. Cumhuriyet Başsavcılığının 12.11.2012 gün ve ... sayılı iddianamesiyle sanık hakkında
'hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma' ve 'görevi kötüye kullanma' suçlarından son soruşturmanın
açılması talebinde bulunulması üzerine T. Ağır Ceza Mahkemesince 26.12.2012 gün ve ... sayı ile, sanığın
anılan suçlardan TCK’nın 257/1 ve 155/2. maddeleri uyarınca A. Ağır Ceza Mahkemesinde yargılamasının
yapılması için son soruşturmanın açılmasına karar verildiği,
Yargılamayı yapan Yerel Mahkemece, sanığın eyleminin basit güveni kötüye kullanma suçunu
oluşturduğunun kabulü ile eylemine uyan TCK’nın 155/1, 62/1, 52 ve 53. maddeleri uyarınca neticeten 10
ay hapis ve 5.000 Lira adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği,
Anlaşılmaktadır.
5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 'Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar' başlıklı 172.
maddesi,
'(1) Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak
delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına
karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir.
Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir.
(2) Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra yeni delil meydana çıkmadıkça, aynı fiilden
dolayı kamu davası açılamaz...' şeklinde düzenlenmiş,
06.01.2017 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 680 sayılı Kanun Hükmünde
Kararnamenin 10. maddesi ile bu maddenin ikinci fıkrası 'Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar
verildikten sonra kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilmedikçe ve bu
hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmedikçe, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz' şeklinde
değiştirilmiştir.
Aynı Kanun’un 'Cumhuriyet savcısının kararına itiraz' başlıklı 173. maddesi,
'(1) Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten
itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza
mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesi başkanına itiraz edebilir.
(2) İtiraz dilekçesinde, kamu davasının açılmasını gerektirebilecek olaylar ve deliller belirtilir.
(3) Başkan, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça
belirtmek suretiyle, o yer sulh ceza hâkimini görevlendirebilir, kamu davasının açılması için yeterli nedenler
bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder, itiraz edeni giderlere mahkûm eder ve dosyayı Cumhuriyet
savcısına gönderir. Cumhuriyet savcısı, kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir.
(4) Başkan istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.
(5) Cumhuriyet savcısının kamu davasının açılmaması hususunda takdir yetkisini kullandığı hâllerde bu
madde hükmü uygulanmaz.
(6) İtirazın reddedilmesi halinde, Cumhuriyet savcısının, yeni delil varlığı nedeniyle kamu davasını
açabilmesi, önceden verilen dilekçe hakkında karar vermiş olan ağır ceza mahkemesi başkanının bu hususta
karar vermesine bağlıdır' şeklinde düzenlenmiş iken,
14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun’un 22. maddesiyle, bu maddenin birinci
fıkrasında yer alan 'ağır ceza mahkemesi başkanına' ibaresi 'ağır ceza mahkemesine', üçüncü ve dördüncü
fıkralarında yer alan 'Başkan' ibareleri 'Mahkeme' ve altıncı fıkrasında yer alan 'ağır ceza mahkemesi
başkanının' ibaresi 'ağır ceza mahkemesinin',
28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun’un 71. maddesiyle de, maddenin
birinci fıkrasında yer alan 'ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine' ibaresi 'ağır ceza
mahkemesinin bulunduğu yerdeki sulh ceza hâkimliğine', dördüncü fıkrasında yer alan 'Mahkeme' ibaresi
'Sulh ceza hâkimliği', altıncı fıkrasında yer alan 'ağır ceza mahkemesinin' ibaresi 'sulh ceza hâkimliğinin',
üçüncü fıkrası ise 'Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise
bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet Başsavcılığından talepte bulunabilir, kamu davasının
açılabilmesi için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder, itiraz edeni giderlere mahkûm
eder ve dosyayı Cumhuriyet savcısına gönderir. Cumhuriyet savcısı kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir' ,
06.01.2017 tarihinde yürürlüğe giren 680 sayılı KHK’nın 11. maddesiyle de, maddenin altıncı fıkrası
'İtirazın reddedilmesi halinde aynı fiilden dolayı kamu davası açılabilmesi için 172. maddenin ikinci fıkrası
uygulanır.' ,
Şeklinde değiştirilmiştir.
Soruşturma evresinin asıl yetkilisi olan Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun
işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez ceza muhakemesinin temel amacı olan maddi
gerçeğin ortaya çıkarılması için soruşturmaya başlayacaktır. Cumhuriyet savcısının görevi maddi gerçeği
ortaya çıkartmak ve adil bir yargılama yapılması için gerekli araştırmayı yaparak şüphelinin lehine veya
aleyhine olan bütün delilleri toplamaktır.
Cumhuriyet savcısı soruşturma evresinin sonunda toplanan delillere göre suçun işlendiği hususunda
yeterli şüpheye ulaştığı takdirde iddianame düzenleyecek ve kamu davasını açacaktır. Buna karşın
soruşturma işlemleri tamamlandıktan sonra, kamu davasının açılması için suçun işlendiği hususunda
yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma imkanını ortadan kaldıran şüphelinin
ölümü, af, zamanaşımı, şikâyet süresinin geçmesi, ön ödemenin yerine getirilmesi ve uzlaşmanın
sağlanmış olması gibi durumlarda kovuşturmaya yer olmadığına karar verecektir. İddianame, toplanan
delillere göre suçun işlendiğini gösteren yeterli şüphe oluştuğunda hazırlanacağına göre, elde edilen
deliller doğrultusunda hukuka uygunluk sebeplerinin varlığı ya da failin kusursuzluğu açıkça ortada ise
Cumhuriyet savcısı yine kovuşturmaya yer olmadığına karar verebilecektir. Kovuşturmaya yer olmadığına
dair kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilecek, karar suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış
veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilecektir.
1412 sayılı CMUK’nda Cumhuriyet savcısının verdiği takipsizlik kararları, yargı otoritesi göstermeyen,
idari bir karar niteliğinde düzenlendiğinden Cumhuriyet savcısı, bu kararını kendiliğinden, Adalet
Bakanı ve adalet müfettişinin talebi ya da ilgilinin isteği üzerine geri alıp soruşturma yapabilmekte
ve hiçbir şarta bağlı olmadan, takipsizlik kararından sonra, dava zamanaşımı süresi dolmadan kamu
davası açabilmekteydi. Ancak bu düzenleme öğretide hukuk güvenliğine aykırı olduğu düşüncesiyle
eleştirilmekte, takipsizlik kararından sonra yeni bir dava açılması için yeni delil şartı aranması gerektiği
ileri sürülmekteydi.
Öğretinin bu eleştirileri göz önüne alınarak düzenlenen ve 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5271
sayılı CMK’nın 172. maddesinin ikinci fıkrasıyla, kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra,
yeni bir delil meydana çıkmadan Cumhuriyet savcısınca kendiliğinden kamu davası açılamayacağı hüküm
altına alınmış, ancak 06.01.2017 tarihinde yürürlüğe giren 680 sayılı KHK ile ayrıca, elde edilen yeni delilin
kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak nitelikte olması ve sulh ceza hakimliğince bu
konuda bir karar verilmesi şartlarına bağlanmıştır. Bu husus kanun koyucu tarafından ceza muhakemesi
şartı olarak düzenlenmiştir. Yine 1412 sayılı CUMK’da yer verilen takipsizlik kararlarından farklı olarak
CMK’nın 173. maddesinde kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlara karşı suçtan zarar gören tarafından
itiraz edilebileceği hükme bağlanmış, böylelikle bu kararlara yargısal bir nitelik kazandırılmıştır.
CMK’nın 173. maddesinin birinci fıkrasının ilk hâlinde suçtan zarar görenin, kovuşturmaya yer
olmadığına dair karar kendisine tebliğ edildikten sonra on beş gün içinde, kararı veren Cumhuriyet
savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesi başkanına
itiraz edebileceği hükme bağlanmış iken, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun ile itirazı
incelemeye yetkili merci ağır ceza mahkemesi olarak belirlenmiş, 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren
6545 sayılı Kanun ile de bu incelemeyi yapma yetkisi sulh ceza hakimliğine verilmiştir. CMK’nın 173.
maddesinin 680 sayılı KHK’nın 11. maddesiyle yapılan değişiklikten önceki altıncı fıkrası uyarınca itirazın
reddedilmesi üzerine Cumhuriyet savcısının kamu davası açabilmesi, yeni delilin varlığı ve önceden
verilen dilekçeyi değerlendiren merciin bu hususta karar vermesine bağlı iken, anılan değişiklikle kamu
davası açılabilmesi CMK’nın 172. maddesinin ikinci fıkrasında belirtilen usule tabi tutulmuştur.
Cumhuriyet savcısı tarafından verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlar, muhakeme faaliyeti
sonunda, yargılama makamı tarafından verilmiş kararlar olmayıp, adli-idari nitelikte kararlardır. Ancak,
bu kararlara itiraz yolunun açık olması nedeniyle itiraz üzerine kesinleşen kovuşturmaya yer olmadığına
dair karar, mahkeme denetiminden geçerek yargısal karar hâlini alır ve yargı otoritesi özelliğini gösterir.
Gerek itiraz üzerine kesinleşen, gerekse itiraz edilmeksizin kesinleşen kovuşturmaya yer olmadığına
dair kararlar bakımından, kanun’un aradığı anlamda yeni delil ortaya çıkmadıkça, aynı fiilden dolayı
Cumhuriyet savcısı aynı işe tekrar el atamayacağından, kesin hüküm etkisine benzer bir hâl doğmaktadır.
Uyuşmazlığın sağlıklı bir hukuki çözüme kavuşturulabilmesi için 'fiil', 'aynı fiil' ve 'yeni delil' kavramları
üzerinde de durulması gerekmektedir.
Fiil kavramı, ceza muhakemesinde ve maddi ceza hukukunda kullanılan ortak bir kavram olmakla
birlikte kullanıldığı alana göre içerik olarak farklılık arz etmektedir. Ceza muhakemesi anlamında fiil,
uyuşmazlık konusu olay olup, muhakemenin konusunu oluşturan olayın bütününü ifade etmektedir.
Maddi ceza hukukunda ise, belirli bir amaca yönelen, kişinin isteğine göre ve iradesine bağlı, dış dünyada
etki doğuran icrai yahut ihmali bir insan davranışıdır.
Ceza muhakemesindeki fiil, maddi ceza hukuku anlamında tek bir fiilden oluşabileceği gibi birden
fazla fiilden de oluşabilir. Bu itibarla ceza muhakemesindeki fiil kavramı, maddi ceza hukukundaki fiil
kavramından daha geniş bir içeriğe sahiptir. Bununla birlikte, maddi ceza hukuku anlamındaki tek fiilin,
ceza muhakemesinde birden fazla fiili oluşturması mümkün değildir.
Ceza muhakemesinde Cumhuriyet savcısı, yapmış olduğu soruşturma sonucunda kaleme aldığı
kovuşturmaya yer olmadığına dair karar veya iddianame ile uyuşmazlığın konusunu ve sınırlarını
ortaya koymaktadır. Ceza muhakemesine konu edilen fiilin aynı olup olmadığının tespitinde de
iddianame veya kovuşturmaya yer olmadığına dair kararda belirtilen olaylar bütününün esas alınması
gerekmektedir. Buna göre fiilin aynı olup olmadığı, iddianame ve kovuşturmaya yer olmadığına dair
kararda yer alan fiilin işlendiği yer, fiilin süresi, zamanı, kullanılan araçlar, kullanılma biçimleri belirtilmek
suretiyle bireyselleştirilerek ve tanımlanan olaylar göz önünde bulundurularak belirlenecektir. Fiilin aynı
olup olmadığının belirlenmesinde Cumhuriyet savcısınca yapılan hukuki nitelendirmenin bir önemi
bulunmamaktadır.
Yeni delil kavramına gelince, kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra yeni bir
soruşturmanın başlatılabilmesi için, meydana çıkan delilin, yeni olmasının yanında, tek başına veya
diğer delillerle birlikte bir suçun işlendiğini ispata yarayan, kovuşturmama kararının nedenini ortadan
kaldıracak ve davanın açılmasını sağlayacak düzeyde suç şüphesini doğuran bir delil olması gerekir.
Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde,
Katılan O.T.’nin, A. Cumhuriyet Başsavcılığına hitaben yazmış olduğu ve eşi olan diğer katılan E.T.’yi
da şikâyetçi olarak gösterdiği 15.12.2010 tarihli dilekçesinde, Y.P. aleyhine icra takibi başlatılması için
avukat olan sanığın bürosuna gittiğini, sanığın Y. P.’nin da vekili olması nedeniyle onun aleyhine icra takibi
yapamayacağını söyleyerek icra takibini birlikte yürütmek için kendisini avukat Y.E.’ye yönlendirdiğini,
vekâlet ücreti ve dosya masraflarını ödeyecek durumda olmadığını belirtmesi üzerine sanığın, herhangi
bir taşınmazının bulunup bulunmadığını sorduğunu, eşi E. adına kayıtlı bir daire olduğunu söylediğinde
sanığın da, takip masraflarını kendisinin ödeyebileceğini, ancak bunun karşılığında eşi E. adına kayıtlı
daireyi teminat olarak istediğini, tahsilatın yapılması hâlinde icra takibi için yapılan masraflar ve vekalet
ücretini alıp daireyi devredeceğini, tahsilatın yapılamaması hâlinde ise daireyi satıp yaptığı masrafları satış
bedelinden mahsup ettikten sonra kalanını vereceğini söylediğini, sanığa güvenerek dairenin tapuda
sanığın baldızı olan V.Ç.’ye eşi tarafından devredildiğini, ancak söz konusu dairenin kısa bir süre sonra
bir başkasına satıldığını, sanığın satış bedelinden 20.000 Lirayı vekalet ücreti olarak kendi adına avukat
Y.E.’ye verdiğini, geri kalan kısmını ise kendisine ödemediğini ileri sürüp şikâyette bulunması üzerine, A.
Cumhuriyet Başsavcılığınca yürütülen soruşturma sonucunda 06.04.2011 tarihinde kovuşturmaya yer
olmadığına karar verildiği, katılanların bu karara itirazı üzerine inceleme yapan T. Ağır Ceza Mahkemesince
27.07.2011 tarihinde itirazın reddedildiği, katılanların bu kez aynı fiile ilişkin olarak 10.02.2012 tarihli dilekçe
ile sanık hakkında Adalet Bakanlığına şikâyette bulundukları, yapılan inceleme sonucunda, Adalet Bakanlığı
Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 02.07.2012 tarihli kararı ile soruşturma izni, 01.11.2012 tarihli kararı ile de
kovuşturma izni verildiği, bunun üzerine T. Cumhuriyet Başsavcılığının 12.11.2012 tarihli iddianamesiyle
sanık hakkında 'hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma' ve 'görevi kötüye kullanma' suçlarından son
soruşturmanın açılması talebinde bulunulması üzerine T. Ağır Ceza Mahkemesince 26.12.2012 tarihinde,
sanığın anılan suçlardan A. Ağır Ceza Mahkemesinde yargılamasının yapılması için son soruşturmanın
açılmasına karar verildiği, yargılamayı yapan Yerel Mahkemece, sanığın eyleminin basit güveni kötüye
kullanma suçunu oluşturduğunun kabulü ile bu suçtan cezalandırılmasına karar verildiği olayda,
Yapılan yargılama sonucunda Yerel Mahkeme ve Özel Dairece eylemin TCK’nın 155. maddesinin birinci
fıkrası kapsamında basit güveni kötüye kullanma suçu olarak kabul edilmesi, avukatlık görevi kapsamında
olmayan eylem bakımından soruşturma ve kovuşturma yapılabilmesi için Adalet Bakanlığından izin
alınmasına gerek bulunmaması, dolayısıyla aynı fiilden dolayı sanık hakkında verilen 06.04.2011 tarihli
kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın hukuki değerden yoksun olmaması, bu kararın itiraz üzerine
kesinleşmesi ve kesin hüküm benzeri sonuç doğuran kovuşturmaya yer olmadığına dair karardan sonra
aynı fiilden dolayı kamu davası açılabilmesinin, işlem tarihinde yürürlükte olan CMK’nın 173. maddesinin
altıncı fıkrası uyarınca yeni delilin varlığına ve önceden verilen dilekçeyi değerlendiren merciin bu
hususta karar vermesine bağlı olması, kanun koyucu tarafından bu hususun ceza muhakemesi şartı olarak
öngörülmesi karşısında, aynı fiile ilişkin daha önceden verilip kesinleşen kovuşturmaya yer olmadığına
dair karar bulunduğu halde CMK’nın 173. maddesinin altıncı fıkrasında düzenlenen ceza muhakemesi
şartı gerçekleşmeden, sanık hakkında farklı hukuki nitelendirme yapılarak aynı fiilden dolayı kamu davası
açılması usul ve kanuna aykırılık oluşturmaktadır.
Ayrıca, ceza muhakemesi kanunu’na ilişkin hükümlerin derhal uygulanacağı nazara alınıp, 06.01.2017
tarihinde yürürlüğe giren 680 sayılı KHK ile CMK’nın 173. maddesinin altıncı fıkrasında yapılan değişiklik
uyarınca kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itiraz reddedildiğine göre kamu davası
açılabilmesinin, elde edilen yeni bir delilin kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak niteliğe
sahip olması ve sulh ceza hakimliğince bu konuda bir karar verilmesi şartlarına bağlı tutulduğu ve usul
işlemlerinin anılan hükme göre yapılması gerektiği gözetilmelidir.
...
   YARGITAY CEZA GENEL KURULU, 31.10.2017 tarihli ve 586-450 sayılı