[İçtihat]

-4

ÖZET: Yerel Mahkeme tarafından uzlaştırmaya ilişkin bozma nedeni doğrultusunda işlem

yapıldıktan sonra suçun sübutuna ilişkin bozma nedenine direnildiği de belirtilmeden önceki hüküm

gibi verilen karar, direnme kararı niteliğinde olmadığından Ceza Genel Kurulunca incelenmesi

mümkün olmayıp, bu nitelikteki bir hükmün temyiz edilmesi hâlinde incelemenin Yargıtayın ilgili

Dairesi tarafından yapılması gerekmektedir.

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken

uyuşmazlık, sanığa atılı mala zarar verme suçunun sabit olup olmadığının belirlenmesine ilişkin ise de

Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 27. maddesi uyarınca öncelikle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca incelenmesi

gereken usulüne uygun şekilde verilmiş bir direnme kararı bulunup bulunmadığının değerlendirilmesi

gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamında,

Özel Dairece ilk hükmün bozulması sonrasında Yerel Mahkemece 28.02.2018 tarihli tensip zaptında

uzlaştırmaya ilişkin bozma nedeni doğrultusunda dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilmesine karar

verildiği, İ. A. Cumhuriyet Başsavcılığı Uzlaştırma Bürosunun 07.06.2018 tarihli ve ... sayılı yazısı ekinde

gönderilen raporda uzlaşma sağlanamadığının bildirilmesi üzerine suçun sübutuna ilişkin bozma

nedenine direnildiği de belirtilmeden önceki hüküm gibi karar verildiği anlaşılmaktadır.

Yerel Mahkeme tarafından uzlaştırmaya ilişkin bozma nedeni doğrultusunda işlem yapıldıktan sonra

suçun sübutuna ilişkin bozma nedenine direnildiği de belirtilmeden önceki hüküm gibi verilen karar,

direnme kararı niteliğinde olmadığından Ceza Genel Kurulunca incelenmesi mümkün değildir. Bu nitelikteki

bir hükmün temyiz edilmesi hâlinde incelemenin Yargıtayın ilgili Dairesi tarafından yapılması gerekir.

Bu itibarla, Yerel Mahkemenin son uygulaması direnme kararı niteliğinde olmadığından, dosyanın

temyiz incelemesi yapılmak üzere Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

   YARGITAY CEZA GENEL KURULU, 24.01.2019 tarihli ve 602-51 sayılı